ترانه ای که در سال 1988 به بازار اومد و از دید من محبوب ترین کار ملیسا ادریج ( پانزده بار کاندید گرمی و دو بار برنده این جایزه ) به حساب میاد . به خصوص که من اولین بار اجرای آن پلاگد اون در سال 1995 رو دیدم ؛ همون اجرائی که به تنهائی و با یه گیتار 12 سیم کار هاشو اجرا کرد و البته بروس اسپرینگستین هم در انتها اومد و دو تا کار رو با هم اجرا کردن . واسه همین شاید این ترانه رو خیلی دوست دارم حتی بیشتر از ترانه اینت ایت هوی . خیلی سعی کردم اجرای آنپلاگد همون سال که خیلی عالی هم اجرا کرد رو براتون پیدا کنم ولی متاسفانه موفق نشدم . ولی این امید رو دارم که دوستای خوب و علاقه مند بتونن لینک اون کار رو ذیل این پست برای سایرین ارائه کنن. علی الحساب این لینک ترانه و این هم متن اون.
با این ترانه میشه رقصید . همه جا و همه جور .
اِما رو به عنوان عضوی از گروه اسپایس گرلز میشناسیم . ترانه می بی در سال 2003 جدا از گروه ارائه شده .
با این ترانه میشه رقصید . تو تنهائی . تو جمع .گروه انگلیسی اسپایس گرلز دوران پر شکوهی رو پشت سر گذاشتن که با ازدواج یکی ازاعضا با ستاره فوتبال دیوید بکهام ؛ توجه رسانه ای به اونها به اوج رسید .
با این ترانه میشه تو مترو . تو صف اتوبوس .موقعی که هد فون به گوش زدی و داری قدم میزنی . سر کار پشت میز . توی رستوران . و هر جائی به فراخور به صورت زیر پوستی رقصید .این ترانه مربوط به زمانیه که گروه فعال نبود و اعضای گروه جدا گونه کارهاشون رو ارائه کردند.با این ترانه میشه تو تنهائی دیوونه وار رقصید . تو آشپزخونه با مامان ؛ تو اتاق با دوست یا برادر یا خواهر یا هر کس دیگه ای رقصید .این متن ترانه . این هم لینک ترانه . به جای دیدن کلیپش هم که تو نت لینکش مثل نقل و نبات ریخته خودتون برقصید .این ترانه خیلی خاص نیست . خیلی ویژه نیست . ولی میشه همه جا باهاش رقصید . حتی جلوی ون گشت ارشاد با یه لبخند کج روی صورت و حرکات ریز نا محسوس وقتی هدفون توی گوش باشه .
