قطعه از گروه کوئین . سروده ای از فردی مرکوری که در مارس 1991 منتشر شد . زمای که خود مرکوری و اعضای گروهش میدونستند که به ایدز مبتلا شده ولی هنوز مطلب رسانه ای نشده بود . زمانی که میدونست داره میمیره . وقتی به متن این ترانه و تم موسیقی اون وحتی فضای کلیپ توجه میکنیم حس کمی دیوانه شدن رو در اون میبینیم . حسی که این روزها در خودمون و دور و بریهامون بسیار دیده میشه . وقتی به شعر ترانه نگاه میکنم بارها حس میکنم که این جملات رو تو نوتهای دوستام در وصف حال خودشون دیدم و خودم هم گاهی حس میکنم خودم نیستم و چیزی هستم شبیه بانانا تری. این لینک ترانه . این هم لینک یو تیوب برا کلیپ دیدنی کار . توصیه میکنم کار رو ببینید ؛ حس تصاویر خیلی قویه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر